Ani słowa o zdrajcach

Bez złości – te wszystkie Bieruty powinny być kiedyś wygnane na zawsze z Polski, aby po prostu przywrócić ład w terminologii, aby wiedziano, że »zdrada« to »zdrada«” – pisał na emigracji w swoim „Dzienniku” Jan Lechoń, poeta symbolizujący ducha przedwojennej Polski. Po 1989 r. nie skazaliśmy zdrajców na banicję. Nie zostali przepędzeni nie tylko z terytorium Polski, ale i z jej elit. III RP przyjęła, że ich nie było. Nikt – nawet Bieruty, Jaruzelskie, Kiszczaki – nie był zdrajcą. Nikt nie popełnił przestępstwa, które obowiązujące w tym czasie kodeksy karne określały jako działanie mające na celu „pozbawienie niepodległości” i zaliczały do najcięższych. Wszyscy wiedzieli, że to fikcja, ale nic z nią nie zrobiliśmy. Nowe elity stworzyli zdrajcy do spółki z niezdrajcami. I to ci pierwsi