Umrzeć we Lwowie

Usiądziemy w kuchni, bo niestety nie miałam siły posprzątać w pokoju – tłumaczy się filigranowa staruszka w kwiecistej koszuli nocnej. Na cienkiej szyi ma zawieszony medalik z Matką Boską Ostrobramską. Z trudem zamyka ciężkie drzwi do mieszkania. Krótkie siwe włosy otaczają delikatną twarz przypominającą buzię małej dziewczynki. Proszę na mnie nie patrzeć, ja już sama na siebie patrzeć nie mogę. Wyrzuciłam wszystkie lusterka. Już zapomniałam, jak to jest, gdy obok jest drugi człowiek… I to jeszcze z Polski! Gdy ktoś mnie wcześniej pytał, skąd jestem, mówiłam: „Urodziłam się w Polsce w 1935 r.” – wspomina, mając na myśli Lwów. Choć jest zgięta wpół osteoporozą, w jej ruchach pozostały ślady dawnego wdzięku. – Pracowałam w hurtowni jako chemik, a tam były przeciągi. Wiało mi na kręgosłup –