Miasteczko róż

Za parę chwil wypowiem słowa: „Módlcie się…” Nie ja. Lecz wy! Wy się módlcie, „aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg Wszechmogący”. Skoro macie cierpienie, to je ofiarujcie. To jest ten moment na mszy świętej. Gdy przychodzimy na mszę świętą bez niczego, nie mamy co ofiarować dobremu Bogu. Wówczas te słowa są wyuczonym frazesem pozbawionym sensu, niemal kpiną. To jest ta ofiara – w czasie, gdy ksiądz Robert wypowiada te słowa, słychać najmniejszą przelatującą przez kaplicę muchę. Jest kompletna cisza. Słowo dociera do najczulszych strun sumienia. Rozjaśnia horyzont. Pokazuje. Naucza. – Kochani, Bóg ma swój czas. Powierzamy Mu dziś te wszystkie nasze intencje, z jakimi na tę pielgrzymkę przyjechaliśmy – w małej kaplicy w Cascii, tuż obok ciała św. Rity, młody ksiądz