Lek na szarość III RP

Tym, co zawsze odstręczało mnie od III RP, była jej szarość, w zestawieniu z dawną Rzecząpospolitą. Owszem, kolorowe stały się witryny sklepowe. Ale z roku na rok mniej było kolorowych ludzi. W rzeczywistości, która luz wpisała na sztandary, a walkę o cokolwiek uznała za naiwną, wszechwładna stawała się sztampa. II RP miała filozofującego Franca Fiszera, romanse Hanki Ordonówny, zwariowaną Zofię Stryjeńską, ułańską fantazję Wieniawy-Długoszowskiego czy Beliny-Prażmowskiego, genialnego bandytę Sergiusza Piaseckiego. A III RP? Sztampowe polityczne i biznesowe kariery, sztampowe tok-show, sztampowe skandale. Najważniejsze: nie wychylać się. Parszywy kraj i czas, w którym politykowi nie szkodzi zupełnie, jeśli zdradzi ojczyznę za obce pieniądze albo zatuszuje zabójstwo dawnych kolegów. Ale