Warszawski Sofokles

Sofokles spaceruje sobie po Krakowskim Przedmieściu. Ta dość emfatyczna myśl złapała mnie podczas czytania niedawno wydanego „Króla Edypa” we wspaniałym przekładzie Antoniego Libery. Edyp przypadkiem morduje swojego ojca, króla Teb, a następnie zajmuje jego miejsce. Akt królobójstwa i jego konsekwencje – to jeden z tematów tej antycznej tragedii. Wielkość Edypa polegała na tym, że zrozumiał, iż jedynym ratunkiem dla Teb jest jego wygnanie. Nieważne, czy świadomie, czy nie, ten, który doprowadził do śmierci króla, musi ponieść karę. Inaczej na wspólnotę, w której żyje, spadną plagi za nieukaraną zbrodnię. Rzadka to odwaga, zwłaszcza dzisiaj. Jej resztki można odnaleźć w elementarnym poczuciu odpowiedzialności politycznej, jaka cechuje polityków w cywilizowanych krajach. Tam rządzący