Berlińskie karpie i szczupaki

Jednym z moich idoli w latach 80. ubiegłego wieku był kuzyn mojej mamy, wujek Włodek. Fascynacja wynikała stąd, że pozwalał mi, wtedy nastoletniemu uczniowi szkoły średniej, palić papierosy i opowiadał o swojej wielkiej pasji – rybach.  Jedna z jego „rybnych teorii” głosiła, że karpie jako istoty leniwe i pływające w pobliżu mulistego dna muszą otrzymywać odpowiednie bodźce zewnętrzne, aby się ruszać z większym zapałem i wigorem, co ma finalnie polepszyć smak ich mięsa oraz usunąć charakterystyczną błotną woń. W tym celu należy uatrakcyjniać nudne karpiowe życie bliskim sąsiedztwem nieocenionych szczupaków, które jako drapieżniki miały na leniwe rybska polować, zmuszając je do ucieczek i ciągłego zachowywania ostrożności. Dziś już nie jestem w stanie przytoczyć poszczególnych