Grodzisko zapomnienia

PUSZCZA KAMPINOSKA \ Zamczysko, o którym wie niewielu Niebieski szlak lawiruje. Co rusz wracam rowerem na ubitą leśną drogę, by po chwili ponownie skręcić w las. Tam jest nieco trudniej. Czasem koła zakopują się w wydmowe piaski. Czasem trzeba przejechać przez błoto sięgające kostek. Z mienia się otoczenie. Z początku odczuwało się bliskość miasta. W otulinie wokół Leszna dawało się zauważyć leżące gdzieniegdzie opakowanie po zjedzonym batoniku. Komuś nie chciało się nieść ciężaru do najbliższego kosza na śmieci. Czasem wzrok oślepi blask słońca odbijający się od pozostawionej w krzakach pustej butelki. Ale to tylko na początku trasy. Im głębiej w las, tym czyściej. Tym puściej. Tym ciekawiej. Przez całą trasę nie spotkałem żadnego człowieka. Przez to zmysły zdążyły się już wyczulić.