Powstańcze wspomnienia druhny Hanny

IN MEMORIAM \ Piękna opowieść o miłości do wolnej Polski „Kiedy padł rozkaz rozpoczęcia Powstania Warszawskiego, miałam 15 lat. 1 sierpnia pożegnałam się z rodzicami, którzy akt ten potraktowali bez cienia wzruszenia. Po wojnie spytałam matkę, co czuła, gdy żegnała swoją jedynaczkę idącą do Powstania. Powiedziała, że dumę; że dzieci nigdy nie były jej prywatną własnością, więc oddaje je Polsce”. Przywołujemy wspomnienia Hanny Szczepanowskiej z Powstania Warszawskiego. „Każdy człowiek, a może szczególnie Polak, jest jakąś niepowtarzalną historią. Czasem myślę, że mój życiorys jest banalny, kiedy indziej słyszę, że powinnam go utrwalić, aby ocalić od zagubienia dzieje polskiej dziewczyny. Może nie o moje losy tu chodzi, lecz o okoliczności temu towarzyszące”.  „Pochodzę z domu, w