Nie dla komunistów Powązki

numer 1862 - 26.10.2017Publicystyka

PAMIĘĆ Poczet pochowanych zbrodniarzy (2)

Powązki Wojskowe – w wolnej II Rzeczypospolitej nekropolia chwały polskiego oręża, potem zbezczeszczona przez komunistów. Każdego 1 sierpnia oddajemy tu hołd powstańcom warszawskim w godzinę rozpoczęcia bohaterskiego boju o Ojczyznę. Jednak prócz żołnierzy AK, bohaterów wojny 1920 r. i 1939 r., powstańców listopadowych, styczniowych położyli się tu bezczelnie zdrajcy polskiej sprawy: komuniści. Kaci obok ofiar. Wzięli sobie także Aleję Zasłużonych, gdzie do dziś straszą tacy degeneraci, jak Władysław Gomułka, Karol Świerczewski czy tzw. prezydent, a tak naprawdę jeden z największych morderców – Bolesław Bierut. Ciąg dalszy artykułu z wczoraj.



Kwatery „E” i „F” to druga powązkowska Łączka. Wiemy na pewno, że wśród 155 ofiar leżących w jamach grobowych są szczątki wielu bohaterów. Jednak dostęp do nich blokują postawione na górze groby. Czyje? Pokazujemy życiorysy kilku dygnitarzy i zbrodniarzy komunistycznych, chowanych w ostatnich latach w kwaterach „E” i „F”.

Płk Józef Badecki

Zmarł 15 lipca 1982 r. Krwawy stalinowski sędzia wojskowy, sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego. Magisterium na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie uzyskał w 1933 r. W latach 1934–1939 pracował jako asesor sądów okręgowych w Samborze i Przemyślu. W wojnie obronnej dowodził plutonem w batalionie marszowym 5. Pułku Strzelców Podhalańskich. Podczas niemieckiej okupacji nauczyciel i aplikant adwokacki w Lublinie i Przemyślu.

Po wejściu Sowietów zgłosił się do LWP. Jako sędzia wojskowy piął się po szczeblach kariery. W latach 1948–1949 zastępca szefa Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Orzekł co najmniej 29 kar śmierci wobec polskich patriotów, m.in. w listopadzie 1948 r. wobec słynnego cichociemnego mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. Współoskarżony Władysław Siła-Nowicki, inspektor WiN-u na Lubelszczyźnie, wspominał: „Przewodniczący składu Józef Badecki znany jest z bardzo uprzejmego prowadzenia rozpraw i bardzo surowych wyroków. Istotnie, sędzia Badecki, zimny morderca był cały czas bardzo grzeczny. Od początku zresztą wszyscy byliśmy dla niego morituri...”. Zwłoki zamordowanego 7 marca 1949 r. „Zapory” odnaleziono latem 2012 r. na warszawskiej Łączce. W marcu 1948 r. przed stołecznym WSR-em

skazał na śmierć rtm. Witolda Pileckiego i jego współpracowników: Tadeusza Płużańskiego (mojego Ojca) i Marię Szelągowską. 25 maja 1948 r. rotmistrz Pilecki został zamordowany strzałem w tył głowy w więzieniu mokotowskim w Warszawie. Do dziś jest poszukiwany na warszawskiej Łączce. W „Życiu Warszawy” ukazał się nekrolog: „Dnia 15 lipca 1982 r. zmarł (...) Józef Badecki, płk rezerwy, oficer II Armii WP, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Virtuti Militari, Srebrnym Medalem Zasłużony na Polu Chwały, Odznaką Grunwaldzką i innymi odznaczeniami wojskowymi, były sędzia Sądu Najwyższego, wykładowca Oficerskiej Szkoły Prawniczej (...)”. Jak można sądzić, żadnych bezprawnych wyroków nie wydał.

Gen. Eugeniusz Molczyk

Zmarł 31 maja 2007 r. W latach 1968–1971 I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP, w latach 1972–1986 wiceminister obrony narodowej PRL-u, a w latach 1972–1984 zastępca naczelnego dowódcy sił zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Członek WRON-u.

Powszechnie uważany za człowieka Moskwy. Sowieci kilkakrotnie zgłaszali jego kandydaturę na stanowisko ministra obrony narodowej.

Z dokumentów ujawnianych po 1989 r., w tym raportów płk. Ryszarda Kuklińskiego dla CIA, wynika, że w latach 1980–1981 Molczyk reprezentował opcję twardogłową, nastawioną na zniszczenie Solidarności siłą.

Gen. Edward Poradko

Zmarł 28 lutego 1997 r. W latach 1942–1943 w Gwardii Ludowej/Armii Ludowej na Lubelszczyźnie. Od listopada 1944 r. w Wojsku Polskim, zwalczał polskie podziemie niepodległościowe. W latach 1951–1957 oficer śledczy Głównego Zarządu Informacji MON/Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, początkowo w strukturach Marynarki Wojennej, a następnie w Śląskim Okręgu Wojskowym. W latach 60. zastępca szefa zarządu Wojskowej Służby Wewnętrznej (WSW) Głównego Inspektoratu Lotnictwa, w latach 1967–1969 szef zarządu WSW Wojsk Obrony Powietrznej Kraju



zawartość zablokowana

Autor: Tadeusz Płużański


Pozostało 50% treści.

Chcesz przeczytać artykuł do końca? Wyślij SMS i wprowadź kod lub wykup prenumeratę i zaloguj się.

Dostęp do artykułu
wyślij sms o treści GP1 na numer 7155
koszt 1 zł (1,23 zł brutto)
Prenumerata
Mam dostęp
zaloguj się














#DziękujeMyZaOdwagę
reklama