Ciasna, wąska i krótka

W całej Pradze nie znajdziemy krótszej uliczki od tej tutaj. Ma całe 35 metrów. Ktoś powie: zabytek, który przejdziemy w niecałą minutę. I będzie miał nawet rację. Ale… Ale jak to? – nieco zbity z tropu wybałuszam oczy na sympatyczną skądinąd panią w kasie. – Po prostu. Tak jak to panu przedstawiłam – odpowiada z cudownym spokojem. Prawdopodobnie nie jestem pierwszy, który o to pyta. – Za wejście na Złotą Uliczkę również musi pan zapłacić. – Dobrze pamiętam, jak kiedyś byłem tu z tatą. Wprawdzie wieki temu, to fakt… – zawieszam na chwilę głos. – Ale jednakowoż mógłbym przysiąc, że wchodziliśmy wtedy zupełnie za darmo. To przecież ulica… – Być może kiedyś tak było. Odkąd jednak tu pracuję, pamiętam, że wejście na Złotą Uliczkę zdobią specjalne bramki. Trzeba mieć bilet. Nic panu nie