Wesołego rozsądku!

Jak rozbitek na morzu, widząc ląd upalny,

białą plażę, chatynki, ponad nimi palmy,

mówi sobie: „Wytrzymaj i niech się nie zdarzy,

że utoniesz jak dureń już prawie przy plaży!”.

Tak myślę, kiedy dusza rok prawie spętana

chciałaby z przyjaciółmi otwierać szampana,

poświętować, kłopotów żadnych nie pamiętać…

„Uważaj, by nie były to ostatnie święta!”.