Realistom

Ile razy w ludzkiej historii

(przypominać dziś o tym muszę)

przychodziło ufać mocarstwom,

przychodziło wierzyć w sojusze.

I myślały małe narody,

że kolosa słowo wystarcza,

by się cieszyć jutrzenką swobody,

gdy nad głową bezpieczna lśni tarcza.

Wnet zwyciężą talibów zagony,

w imię Boga, a może Szatana,

i rozniesie wiatr prochy zdradzonych,

i zapomni historia ich dramat.

Kraj daleki, więc nas nie przeraża,

bośmy w gronie przyjaznych sąsiadów,

w zgodnym chórze wypada powtarzać:

„Nie będziemy umierać za Kabul”.