Tak jak kiedyś…

W ciągu dnia zagląda tu kilka, może kilkanaście osób. Bo i mało kto wie o istnieniu takiego rarytasu na mapie turystycznej wschodniej Polski. Dla mnie to nawet dobrze: mogę się tu pokręcić zupełnie sam. Z drugiej strony troszkę jednak szkoda takiego miejsca…

Gdy tu przybyli po raz pierwszy, zastali ruinę. To się nawet w głowie nie mieści – opowiada z charakterystycznym podlaskim zaśpiewem pani Jola. – Wszyscy specjaliści odradzali im kupowanie tej posiadłości. Zapadnięty dach, pozawalane ściany, nie było czego zbierać.

– A jednak zdecydowali się kupić… – uśmiecham się, zachęcając panią kustosz do opowiedzenia dalszej części historii.

– Tak – podchwytuje pani Jola. – Bo pan profesor to był pasjonat. Jak coś sobie wyobraził, to robił