Dzień Zaduszny

Po Nowym Świecie krążą tłumy,

przechodniów setki i tysiące…

I tylko więcej w nich zadumy,

od kiedy ktoś wyłączył słońce.

Są przyjaciele z wielu dekad,

rysy szlachetne, wręcz anielskie,

paru przybyło dziś z daleka,

(na co dzień – Pola Elizejskie…)

Są z mgły i wiatru, senni w ruchach

idą, zatrzymać się nie mogą,

a kroczy z nimi pamięć krucha

spraw ważnych dziś już dla nikogo.

O świcie wraca jazgot miasta,

pierzchają zwidy z nocnych wrażeń –

widzimy tylko mokry asfalt

i ślady stóp na trotuarze.