Lempart z tą farbą nie spłynie (cz. 2)

Od pierwszych godzin po rozlaniu przez Martę Lempart farby pod warszawską siedzibą PiS i jej scysji z dbającą o czystość miejsca pracownicą widać było, że krytyka zachowania aktywistki płynie zarówno z kierunku prawicy, jak i socjalnej lewicy. Natomiast będące dla niej punktem odniesienia i przedmiotem politycznych aspiracji środowisko liberalne nie wymagało od niej ani przeprosin, ani refleksji, szybko też przystąpiło, wraz z nią samą, do kontrataku.

Najmocniejszym jak dotąd aktem środowiskowej obrony wulgarnej działaczki, od której z różnych powodów odcina się nawet część skrajnie proaborcyjnych środowisk, był artykuł Elizy Michalik. Michalik, sama w sobie postać mocno kontrowersyjna, powiela w swoim tekście narrację wcześniej przyjętą przez samą Lempart. W jej myśl winny