Gdy ksiądz wszystko psuje

Spacerując tutejszymi alejkami, kucyka widzę już z daleka. Dosiadający go chłopiec ułożony jest na nim dość nienaturalnie. Jakby na wpół zgięty. Przy koniku idą jeszcze dwie osoby. Kobiety. Rozmawiają półszeptem. Gdy są już blisko mnie, serdecznie się uśmiechają. Chłopczyk zaś wtula się w kucyka jeszcze mocniej. Nie mam pewności, czy wie, że też się do niego uśmiecham. Jest bowiem niewidomy.

Tak, hipoterapia jest jedną z metod, którymi próbujemy zachęcić te dzieci do otwarcia się. To dość długofalowy proces – potwierdza w rozmowie ze mą siostra Gabriela, franciszkanka, która także pomaga niewidomym dzieciom uczącym się w podwarszawskich Laskach.

Za chwilę zacznie się tutaj poranna msza. Kilka sióstr po cichutku udaje się w kierunku