Ginące piękno dawnych ogrodzeń

Przed sierpniem 1944 r. większość przyulicznych skwerów w Śródmieściu stolicy otaczały kute, dekoracyjne ogrodzenia, stanowiące niekiedy przykłady prawdziwego kunsztu kowalskiego fachu. Ozdobne ogrodzenia stanowiły też charakterystyczny element podwórek warszawskich kamienic. Wbrew stereotypowym ocenom XIX-wiecznego miasta podwórza czynszówek bywały bogato zazielenione.

Wystarczy spacer po ul. Wileńskiej na warszawskiej Pradze, by każdy mógł się przekonać, że opowieści o „pozbawionych zieleni podwórzach studniach”, chętnie powielane przez stalinowskich urbanistów oraz architektów, były czystą propagandą nijak mającą się do rzeczywistości.

Do czasów wkroczenia architektury wczesnomodernistycznej, gdy małej powierzchni podwórza towarzyszył np. pięciopiętrowy budynek