Jak słuchać, żeby dzieci mówiły

„C’mon C’mon” to z jednej strony obraz intymny, pełen niedopowiedzeń i dający dużą przestrzeń do interpretacji. Z drugiej jednak opierający się na tezach, z którymi trudno się zgodzić, i nieco męczący przez chęć twórców, by przekazać jak najwięcej złotych myśli na minutę.

Są sprawy poza dyskusją, jak talent aktorski Joaquina Phoenixa, i sprawy wątpliwe, jak ta, że niby to dzieci uczą emocjonalności dorosłych. „C’mon C’mon” to opowieść o relacji bezdzietnego wujka radiowca (Johnny) z pełnym energii dziewięciolatkiem (Jesse). Obaj skazani są na swoją obecność przez dłuższy czas, gdy matka chłopca jedzie zaopiekować się jego chorym i nieobecnym od długiego czasu tatą. Jak się okaże, między bohaterami stworzy się zupełnie naturalnie wyjątkowa więź. Tak Jesse, jak i Johnny przejdą