Rosji

Głód i chaos, broń – stare żelastwo,

a morale – pożal się, Boże...

Tak wygląda rzekome mocarstwo,

co ćwierć wieku zdechnąć nie może.

Butna mina, choć w sercu panika,

zakłamanie nadal totalne,

coraz cięższy kac siłownika... –

tak się kończą sny imperialne!

Rosjo, Rosjo, tragiczna kraino,

rosną znów pokolenia nieszczęsne.

Miodem z mlekiem winniście popłynąć...

nie czekając na smutę, na klęskę.

Choć to ona was może ocalić

przed korupcją, terrorem i draństwem.

Czas odrzucić miraże Moskali

i stać wreszcie normalnym się państwem!