Kiedy lepiej słuchać miejscowego

To nie jest takie miasto, do którego przywykliśmy. Ulokowane pośród górzystych fal zielonej Papui-Nowej Gwinei, wciąż pozostaje jakby w alienacji do reszty. Odseparowane i dzikie. Pewnie dlatego trudno spotkać tu białego. Tym bardziej turystę.

Nie masz wrażenia, że jakoś tutaj dziwnie? Jakby za pusto tak… – słowa Magdy trafiają w punkt. Odkąd wyszliśmy z niewielkiego murowanego budynku lotniska, mamy nieodparte wrażenie, że cały czas ktoś nas obserwuje. Po chwili wsiadamy do samochodu przyjaciela, który właśnie przyjechał, by nas odebrać.

– Widzicie ten płot? – Józek jakby zgadywał, o czym myślimy. – Dopiero tam zaczyna się Papua. Tutaj, na teren lotniska, niewielu ma wstęp, ale za to tam… – urywa.

Momentalnie spostrzegam, że między