Na ile sposobów można kłamać

Prominenci UE uczą nas, że na wiele. Polska jest jak laboratorium chemiczne, w którym odbywa się bolesny proces oczyszczania tego, co nazywa się niekiedy górnolotnie Wspólnotą Europejską, ze złogów kłamstwa. Kolejno odpadają lub rozpuszczają się z głośnym sykiem w naszych odczynnikach nawarstwione jego postacie: obietnice składane na wyrost. Warunki nie do spełnienia. Ukryty pod pozorem troski bezwzględny szantaż. Straszenie skutkami odrzucenia rzekomo dobroczynnych ofert. Mamienie solidarnością w obliczu zagrożeń. Słowem, obiecywane złote góry okazują się kupą szmelcu (głównie niemieckiego). Najgorsza jest hipokryzja, strojenie się w piórka „obrońców demokracji”, „praw człowieka”, „dobrobytu” itd. Kłamstwo to mieni się wszystkimi barwami i ma sto twarzy,