Poeci i prozaicy surrealizmu

„Wierzę, że dwa tak na pozór sprzeczne stany, jak sen i jawa, stopią się kiedyś w rzeczywistość absolutną, jak kto woli, w nadrzeczywistość” – pisał w „Manifeście surrealizmu” w 1924 r. André Breton. Porażeni okropnościami I wojny światowej artyści, pracujący przeważnie w Paryżu, wtedy światowym centrum sztuki, nie mogli się pogodzić z konwencjonalnym malarstwem, przyjęli więc wobec niego postawy buntownicze. Niechęć do społecznego establishmentu wyzwoliła tendencje nihilistyczne, protestujące przeciw wszystkim ideologiom, które nie potrafiły zapobiec takim katastrofom jak wojna światowa.

Artyści starali się zastane wartości mieszczańskie ośmieszyć, wyszydzić, przedstawić w groteskowym świetle. Niektórzy z nich, jak na