Polski zegar

Że Polska nie umarła i że zmartwychwstać może,

przestali wierzyć ludzie zwyczajni i poeci.

I milczał zegar, który oniemiał w starym dworze,

gdy wpadła wieść straszliwa, że oto rozbiór trzeci.

Rodzili się tu ludzie, lecz gównie jakieś karły,

bo lepsi na Sybirze kończyli po powstaniach.

Kolejne pokolenia z pokoleniami marły

w dekadach beznadziei, bez szansy doczekania.

Z zasiewów klęsk wzrastały następne szubienice,

lecz większość chciała tylko urządzić się i przetrwać.

Jedynie garść niezłomnych ostrzyła swe szablice,

o wojnie śniąc, co wrogów przegoni aż do piekła.

Aż nastał Ten Listopad, po polsku szary, słotny,

ożyły serca dzwonów, ozwały