Czerwińsk, którego Wisła nie rusza

Czerwińsk nad Wisłą. Spokojna, leniwa wręcz, miejscowość położona między rozlewiskami królowej polskich rzek a największą z romańskich świątyń średniowiecznej Polski wciąż czeka na odkrycie. Jest ich dwóch. Ścigają się na rowerach, robiąc kolejne kółka po owalnym rynku. Co pewien czas przystają, aby odpocząć. Najchętniej w cieniu malowniczej studni pośrodku placu. Kilkadziesiąt metrów dalej widać podstarzały drewniany dom. Cały na czerwono. Z białymi okiennicami. Równie dobrze mógłby robić za rybacką chatkę nad norweskim fiordem. Pod domem dwie kobiety. Głośno rozmawiają. Na tyle głośno, że ja – stojący po drugiej stronie rynku – dokładnie słyszę każde słowo. O Joli, co nie chciała posłać dzieci do szkoły. O chorobie malutkiej Marcelinki. O