Przypomnienie − 2 kwietnia 2005

Tyle wspomnień i tyle przeżyć

niesie z sobą przebyta droga,

iluż z nas nauczyło się wierzyć,

a wątpiących wróciło do Boga.

Ilu z nas się raptownie zbudziło,

odrzucając noc zimną i czarną,

aby odkryć, co znaczy miłość,

wolność, prawda i solidarność.

Słysząc głos taki dobry i mocny,

odradzało się w nas to, co lepsze.

Spadającym skrzydła wyrosły,

a tonący złapali powietrze.

Wśród pokoleń z polskich cmentarzy,

pełnych wieszczów, proroków, rycerzy,

nam szczęśliwcom cud się przydarzył,

w który trudno było uwierzyć.

Dzisiaj wielki ból pozostaje

i najprostsze słowa pacierza.