Globalna unifikacja degraduje miejską przestrzeń

Uwiecznione na zdjęciach sprzed II wojny światowej ulice i place europejskich stolic można było zidentyfikować i przypisać trafnie konkretnemu miastu m.in. dzięki występującym tam jedynym w swoim rodzaju, charakterystycznym typom latarni, kiosków czy tramwajowych słupów trakcyjnych. Przedwojenna Warszawa miała swoje latarnie typu pastorał i specjalne formy słupów tramwajowych. Dla powojennych dzielnic Warszawy nie zaprojektowano jednak po okresie socrealizmu np. słupów oświetleniowych, które byłyby niepowtarzalne w skali europejskiej. Każdy organizm miejski powinien mieć jak najwięcej indywidualnych cech określających jego tożsamość. Myślę, że takie miasto staje się – nie tylko dla turystów – znacznie bardziej atrakcyjnym miejscem niż przestrzeń, w której