Głupcy i szaleńcy, czyli naród taki, jak trzeba

Im dalej od Powstania Warszawskiego, tym – jak się wydaje – zaostrza się spór o nie. Prawdopodobnie nie będzie on nigdy rozstrzygnięty. „Pragmatycy” i „realiści” zawsze będą przekonani, że takiej liczby ofiar, „tych najlepszych Polaków”, nie usprawiedliwiają żadne okoliczności. Ludzie zaś, którzy mają świadomość ciągłości naszych dziejów, w których regularnie pojawiała się konieczność złożenia ofiary z życia w imię wolności i dobra wspólnego, nie będą nigdy mówili, że powstanie było pomyłką. Wśród tych ostatnich przeważają ci, którzy mają w swoich rodzinach uczestników tego zrywu.

Zaliczam się do tych ostatnich. Opowieści o powstaniu, których słuchałam w domu, nie niosły obrazu klęski i nadaremnej ofiary. Były