26 września 1944 r. 

Atak Niemców koncentruje się na Mokotowie, w pozostałych dzielnicach panuje względny spokój. Zmasowany szturm nieprzyjacielski doprowadza do rozbicia sił powstańczych na Mokotowie, których straty przekraczają już 70 proc. Obrońcy ściśnięci zostają w obszarze między: Kazimierzowską, Ursynowską, Puławską i Różaną. W godzinach popołudniowych, podczas lokalnego zawieszenia broni, opuszcza Mokotów ok. 9 tys. osób spośród ludności cywilnej. Ppłk Józef Rokicki „Karol” nie otrzymał odpowiedzi na depeszę z prośbą o zezwolenie na ewakuację Mokotowa i zaczyna wycofywać kanałami oddziały do Śródmieścia. Rozpoczyna się ewakuacja tą drogą. Jako pierwsi do włazu na ul. Wiktorskiej wchodzą ranni żołnierze z oddziału „Radosława”, którzy trzy dni wcześniej przyszli na Mokotów z Powiśla Czerniakowskiego