Długo żyć, świetna sprawa, gdy się śmierci boisz. Idę ścieżką cmentarną – chłodną i wilgotną. Tu jesteście, rozsiani przyjaciele moi, wtopieni niczym w liście w jesienną samotność. Coraz więcej numerów pustych w telefonie, choć wiadomość głosowa nigdy nie umiera, bywa, że chwytasz komórkę – do druha chcesz dzwonić, lecz nie ma z kim pogadać ani z kim się spierać. Same krzyże, gdzieniegdzie anioły kamienne, słońce chmury przepala w wędrówce wytrwałej. Zmarłym chwała, a żywym nadzieje niezmienne: mimo nieszczęść i zmartwień musimy iść dalej!
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów gpcodziennie.pl
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas prenumerata@gpcodziennie.pl
