Odruch wymiotny błazna

Szekspirowskie sensy w dybach! „Król Lear” w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym w Warszawie to opowieść o upodleniu, która przynosi... upodlenie. W realizacji tej bardzo silnie rezonuje zdanie angielskiego dramatopisarza o tym, że „nie wypada się zestarzeć, póki się nie zmądrzeje”. I jak się przekonamy w Narodowym, dotyczy ono nie tylko tytułowego króla. Z odbiorem tego spektaklu jest jak z meczem piłkarskim, w którym po pierwszej połowie mamy wynik 2:0 dla drużyny, której kibicujemy. Fantastyczne scenografia, kostiumy i światło Mirka Kaczmarka przeniosły nas na uwspółcześniony dwór króla Brytanii. Długi stół symbolizujący królewskie centrum zarządzania światami przecina przestrzeń między widownią