Słowińskie wydmy: inny świat

Wyglądają naprawdę zdumiewająco. Tworząc iście pustynny pejzaż. Pejzaż wędrujący na wschód. Sedymentolodzy są zdania, że piaszczystym pagórom udaje się pokonać nawet około metra rocznie.  Początek lata. Seledynowe niebo nad. Pod zaś jasna połać piachu. Jest wszędzie. Wydma za wydmą. Gładkie niczym najlepiej wyheblowany stół. W miejscu, w którym stoję, nie widać już żadnych śladów. Do tej pory, wspinając się na wydmę, można było swobodnie podążać za kolejnymi śladami stóp. Wydrążonymi w piachu przez zmęczone nogi idących tu poprzedników. Turystów, rodziców z dziećmi. Zakochanych. W tym miejscu jednak śladów już brak. Szlak jakby się urywa. Wygląda na to, że dalej nikt już nie chodzi. Po chwili wszystko staje się jasne. Nie