Testament Ślepego Ola

Przedwojenna Warszawa nie była bezpiecznym miastem. W stolicy II RP świat przestępczy dosłownie kwitł, tworząc własną specyficzną społeczność, będącą jakby wypaczonym odbiciem świata uczciwych obywateli. O skali przestępczości, z jaką mierzyło się miasto, najlepiej świadczy fakt, że w roku 1932 samych włamań do mieszkań odnotowano aż 13 tys. Złodziejska społeczność dzieliła się na około 30 różnych specjalizacji. Na samym jej dnie znajdowali się tzw. pajęczarze, zaś klawiszowcy stanowili elitę i niejeden drobny złodziejaszek wstępujący na mroczną ścieżkę bezprawia marzył, że u kresu kariery wstąpi w szeregi tej „arystokracji nocy”. Co kryło się pod pojęciem pajęczarstwa? Najprościej rzecz ujmując, okradanie strychów. Nazwa fachu