Kambodżańska wioseczka na palach

Mężczyzna jest bardzo szczupły. Wręcz chudy. Przyczajony pod mostkiem prowadzącym do jego własnej lepianki, pieczołowicie struga łódź. Jest tak pochłonięty pracą, że nawet nie zauważa, jak blisko podchodzę z aparatem. Wszystko po to, aby ukraść tę ulotną chwilę dla potomnych. Cyk. Jest. Udało się.

Odciągając wzrok od aparatu, momentalnie dostrzegam bohaterów drugiego planu. To kilka osób pracujących na ryżowym poletku. Są pochłonięte swoim zajęciem podobnie jak ten starzec. Przymierzam się do kolejnego zdjęcia, gdy naraz zza pleców słyszę dochodzące mnie tupanie. Odwracam się. To kilkuletnie dziewczynki. Przybiegły się przywitać. Są ubłocone i umorusane gilami. Uśmiecham się życzliwie, a do oczu napływają mi łzy. Oto pierwsze chwile w