Epitafium dla barda

Podobno każde pokolenie ma swoich bardów. Jeśli to prawda, to dla mojego był nim niewątpliwie śp. Andrzej Kołakowski, o którego śmierci dowiedzieliśmy się w niedzielę wieczorem. I tak jak każdy z bardów śpiewa o rzeczach w danym czasie najistotniejszych, tak i autor „Epitafium dla majora Ognia” czy „Rozstrzelanej armii” poświęconej majorowi Zygmuntowi Szendzielarzowi „Łupaszce” dotarł do mnie w czasie specyficznym. Był dla nas – ludzi z pokolenia obecnych czterdziestolatków – nauczycielem pod koniec pierwszej dekady XXI w., w wyszczerzonym uśmiechu w czasie „pierwszego Tuska”, kiedy nikomu nie śniło się o Narodowym Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych, a koncerty Kołakowskiego organizowano po piwnicach, tak jak w