Znowu ta straszna Polska

Podstawowa cecha tego dziwnego tworu, jakim jest polski liberalizm, to jego absolutna pustka ideowa. W tej sytuacji treścią, która go wypełnia, jest poczucie wyższości i potrzeba dystynkcji. Nieważne, jakie akurat poglądy mają jego reprezentanci, ważne, że są z tej lepszej, uśmiechniętej Polski. W związku z tym centralną figurą tego „liberalizmu” staje się groteskowo przedstawiony rodak, troglodyta, katolik. Tego typu emocje, w sposób cykliczny, na swój sposób wręcz rytualny, są pobudzane przez odpowiednie dzieła kultury. Ostatnio taką rolę odgrywa najnowszy film Wojciecha Smarzowskiego „Dom dobry”.

Nie będzie to recenzja samego filmu. Niezależnie od mojej opinii na temat tego dzieła, a nie jest ona pozytywna, nie zmienia ona faktu, że reżyser