Epatowanie złem

Oglądam „Dom dobry” w jednym z krakowskich kin. Prawie dwugodzinny film trzyma widownię w napięciu, panuje absolutna cisza. Na czym polega fenomen takiego odbioru twórczości Wojciecha Smarzowskiego? Czy jest to wielka sztuka? Czy swoimi filmami rozświetla dramaty ludzkiej egzystencji? Czy nas wzbogaca i umacnia duchowo? Nie to jest głównym źródłem popularności jego obrazów, ale to, że trafia w ważną strunę duszy ludzkiej. Wykorzystuje mianowicie prawdę, że zło jest często bardziej atrakcyjne od dobra. Ukazując różne twarze zła, Smarzowski w istocie epatuje grozą i okrucieństwem. W najnowszym filmie – przede wszystkim sadyzmem, ale także masochizmem. Czyż nie wiedzieliśmy już wcześniej, że istnieją sadyści i masochiści oraz na czym polega ich