Samotny bokser – paradoks Nawrockiego

Karol Nawrocki zaraz po wejściu do polskiej polityki dotarł na jej szczyt. I trudno mu będzie to dokonanie przeskoczyć – może wygrać drugą kadencję, może być bardzo dobrym prezydentem, ale używając popularnego zwrotu, „już przeszedł tę grę”. Za pierwszym razem, do spektakularnego finału. Z dnia na dzień stał się głową państwa i najpopularniejszym polskim politykiem.

Jednocześnie specyfika polskiego systemu politycznego czyni z niego postać samotną i w pewnym sensie skazaną na tragizm. Jest bowiem jednocześnie symbolem oporu wobec antypaństwowych i antysuwerennościowych rządów Koalicji Obywatelskiej, a zarazem politykiem, od którego – niezależnie od dobrych intencji – wiele nie zależy. Stał się wyrazicielem ogromnych nadziei