Martwe pole

Laura przyszła do Fuksji wcześniej niż zwykle. Nie dlatego, że ktoś jej kazał – po prostu nie mogła spać. Po tej nocy, w której ktoś próbował zalogować się na jej konto, sen stał się luksusem, na który nie było jej stać.

Stacja o tej porze była inna. Cichsza. Prawdziwsza. Bez kamer, bez masek, bez ludzi, którzy wiedzieli, jak ustawić twarz do światła. Lubiła te poranki, kiedyś. Teraz czuła tylko napięcie, jakby każdy korytarz mógł prowadzić do ślepej uliczki.

Usiadła przy biurku i włączyła komputer. Zanim otworzyła maila, zrobiła kopię plików na pendrive’a. Potem drugą – na prywatną chmurę. Dopiero wtedy zaczęła sprawdzać logi.

Dwie nieudane próby logowania. Godzina 2.13. Wewnętrzna sieć. Ktoś był blisko. Za blisko.