Parodia liberalnej demokracji

Moje pokolenie szkoły podstawowe i średnie kończyło już w III RP. W demokrację ludową wierzyliśmy więc tyle co w bajki, bo przecież od połowy lat 80. doskonale było widać, że w tym wszystkim chodzi o coś innego niż powszechna równość i sprawiedliwość społeczna. W III RP okazało się z kolei, że wolny rynek był przykrywką dla mafijno-politycznych układów, budowanych przez uwłaszczoną nomenklaturę. Kapitalizm po polsku wcale nie stworzył powszechnej równości możliwości, co najlepiej pokazały kariery resortowych dzieci. Od 1989 r. słyszeliśmy też sporo o tolerancji i pluralizmie, lecz z dekady na dekadę te hasła mutowały w pałki, którymi lewicowo-liberalne elity coraz chętniej okładały inaczej