Kieszonkowa kacapia

Do wiosny 2010 r. nazwałbym się symetrystą z lewicy społecznej. Po 10 kwietnia moja sympatia nieustannie przesuwała się ku Prawu i Sprawiedliwości. Nie mogłem pojąć, że duża część społeczeństwa i znakomita większość środowisk p.o. elit III RP są w stanie aprobować, cieszyć się z plucia na trumny smoleńskich ofiar, przede wszystkim Lecha i Marii Kaczyńskich. Złej woli było zbyt wiele, była zbyt skondensowana, by dało się pozostać na to ślepym i biernym. Dziś patrzę na bezprecedensowy atak na szefostwo TV Republika, widzę mniej lub bardziej jawne zachwyty całą sytuacją ze strony właściwie tych samych ludzi i środowisk i myślę, jak zatruła ich własna nienawiść, jak skarleli przez lata. I jak mało znaczą dla nich ich