W domu udręki

Pierwsza połowa XIX w. w Wielkiej Brytanii była świadkiem gwałtownego wzrostu liczby mieszkańców miast. O ile w 1801 r. na wsi żyło 70 proc. Brytyjczyków, o tyle w roku 1850 pozostało ich tam już tylko 49 proc. Największą siłę oddziaływania miał Londyn. Jednakże błyskawiczny rozrost populacji pociągnął za sobą pogorszenie warunków życiowych ludności.

Jeszcze na początku stulecia brytyjska opinia publiczna odnosiła się do biedaków w sposób co prawda protekcjonalny, lecz mimo wszystko nacechowany współczuciem. Życiowi rozbitkowie mogli liczyć na dobroczynność ze strony swoich parafii wypłacających im zapomogi. Gwałtowne uprzemysłowienie pozbawiało coraz większą liczbę ludzi pracy – napędzane parą maszyny wytwarzały