„Bardzo niebezpiecznie jest żyć!”, czyli tajemna broń Iłłakowiczówny

„Tylko, zmiłuj się, uważaj na aeroplany!”, usłyszała od swojej arystokratycznej ciotki, gdy podczas I wojny światowej jako młoda dziewczyna wyruszała na front by służyć jako sanitariuszka. „Byłabym dużo dała, żeby wiedzieć, jak to zrobić; czy chodzić z parasolką, czy jak?”, żartowała Kazimiera Iłłakowiczówna. Wojnę przetrwała, ale rzeczywiste niebezpieczeństwa – Iłłakowiczówna nazywała je przygodami – zaczęły się, gdy po raz pierwszy zetknęła się z kampanią wrogości, podjazdów, intryg i wszelkiego rodzaju wymyślnych oszczerstw, których nie szczędzili Józefowi Piłsudskiemu przeciwnicy polityczni. Ludzie z obozu narodowego, działacze partyjni, ławy sejmowe, prasa, nawet warszawska ulica. Była wtedy urzędniczką w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. „