Porozmawiajmy o wdzięczności

Wdzięczność to wyższy szczebel człowieczeństwa, a w drabinie życia nie każdy go posiada, dlatego tak wielu ludziom trudno wejść na szczyt. Skrajni wielbiciele własnego ego uważają nawet, że ta cecha jest im zbędna, bowiem wszystko, co w ziemskiej wędrówce posiedli, jest wyłącznie ich zasługą, zdobyte własnym staraniem. Wydaje się jednak, że sporo osiągnięć powstaje na ścieżce samolubnej kariery w opętańczym galopie do „żerowiska”.

Zapomnieli ci wyznawcy „posiadania”, a nie „bycia”, że życie jako drogę trzeba przejść jak przez most, i tylko jeden raz – bez szansy powtórki. A logika czy nawet tylko zdrowy rozsądek podpowiadają, żeby na moście czy w drodze nie budować trwałej przystani.

Co gorsza, zapominają często ci „