„Jeden gest, a już orkanów pochód”

Od „Pieśni o szczęściu”, w której kupić można cały świat, przez miasto stołeczne, które „dumne jak lew czarny, co kona długo”, z wiersza „Warszawa”, po zło, które się jeży, i niebo, które pęka. Piękny monodram w reżyserii i wykonaniu Ksawerego Szlenkiera „Romantyczność. Zgliszcza” Teatru Klasyki Polskiej oddaje moc słowa Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Jest, zgodnie ze słowami poety, jak „chwycenie próżni pełną garścią”.

Katastrofizm generacyjny i tragizm pokolenia Kolumbów wybrzmiewają najmocniej, gdy są zderzone z młodzieńczą zachłannością życia. U Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czuć te zapasy głodu istnienia i miłości z nadchodzącą klęską przeszywająco. Próba oddania tych emocji w monodramie to zadanie niezwykle