Dobry człowiek z Tallina

Nie ma co ukrywać. Tallin jest zimny. Ale przez to jakby piękniejszy. Gdy stopi się śnieg, starówka wygląda, jakby czegoś jej brakowało. Jakby straciła coś z urody. Dopiero umalowana w śnieżny makijaż i przypudrowana mrozem zaczyna przypominać samą siebie. Idzie w grubym swetrze. Na głowie futrzana czapa. Na stopach wysokie buty. Nie rzuca się w oczy, niesie jakieś torby ze wzrokiem skupionym na wybrukowanej uliczce prowadzącej wzdłuż średniowiecznych obwarowań miasta. Gdy jest w połowie drogi, między jedną wieżą strażniczą a drugą, skręca nagle w lewo. Mija niewielki tunel, wchodzi na kamienne podwórko. Przez kilka chwil mocuje się z zaklinowanymi drzwiami. W pewnym momencie musi pomóc sobie nogą. Po chwili otwarte wreszcie drzwi