Baśniowa „Pascha” Zofii Stryjeńskiej

Z ciemnej, zasypanej skalnym złomem tatrzańskiej groty wyłania się rozświetlona nieziemskim blaskiem postać Jezusa Chrystusa. Zamiast aureoli głowę Chrystusa otaczają strzeliste złote promienie, a na białej sukmanie i dłoniach Zbawiciela delikatnie rysują się stygmaty ukrzyżowania i przebytej kaźni. Na planie drugim, po lewej, ciemnej stronie kompozycji dostrzega się mundury pilnujących grobu oprawców – to żołdacy zaborczych rosyjskich i pruskich armii. Wyraźnie widoczny, zakrwawiony bagnet współczesnego karabinu jest dowodem bezwzględnej przemocy dokonanej przez zaborców na Polsce. Scenę, znaną pod dwoma tytułami: „Zmartwychwstanie” lub „Wyjście z grobu”, w metaforycznej, baśniowej konwencji namalowała Zofia Stryjeńska w latach 1917–1918. Był to czas, kiedy na frontach I wojny światowej