Siódmego dnia Bóg odpoczął. Po kolacji jednak...

Gigantyczna przestrzeń białej nicości. To tutaj się znaleźliśmy. Salar de Uyuni bez cienia wątpliwości zasługuje na miano, jeśli nie najpiękniejszego, to na pewno najbardziej fascynującego skrawka naszej planety. Prostota tego miejsca ogłusza wszelkie zmysły. – Jak we śnie, jak we śnie... – powtarzam w myślach. – Jak w czym? – głos koleżanki z tylnego siedzenia naszego jeepa utwierdza mnie, że jednak nie tylko w myślach. – Mówię, że tutaj jest nieziemsko! – tym razem drę się wniebogłosy. A co mi tam! Do cywilizacji daleko. Nie usłyszą. Momentalnie zapominam o tych kilku chwilach grozy, jakie dane mi było przeżywać jeszcze kilka sekund wcześniej. Podejrzewam, że minę musiałem mieć nie za tęgą. Oto ucieczka przed gigantyczną, smolistoczarną, sięgającą po horyzont chmurą burzową kończy