Taniec z brukselką

Taniec z Unią ma wszelkie cechy kontredansa, to w ramionach Junckera, to znów Timmermansa. Premier w krainie czarów, jak ongiś Alicja, gdy na zmianę raz dobry, a raz zły policjant. Co gorsza, w krąg rozbrzmiewa muzyka fatalna – orkiestrę opozycja stanowi totalna. Aż w końcu chce się krzyknąć wszystkim gapiom wokół: „Jak chcecie, to wprowadźcie ten siódmy protokół!”. W takich tańcach jest jedna reguła na świecie: kto pierwszy się poślizgnie na śliskim parkiecie.