Osie podziału między Polską a unijnym mainstreamem

Polska jest starą demokracją. Ma silne tradycje obywatelskie i słabe biurokratyczne. Oczekiwanie mainstreamu, że taki kraj podda się centralnemu zarządzaniu „lepiej wiedzących”, których nikt nie wybierał, to iluzja. Skończył się w Polsce mit mądrej Europy Zachodniej. Sposób, w jaki UE radzi sobie z kryzysem imigracyjnym, jej naiwne podejście do Rosji i promowany system wartości, symbolizowany walką z pomnikiem Jana Pawła II w Ploërmel, historią Alfiego Evansa i milczeniem mediów niemieckich po sylwestrze w Kolonii nie zachęcają do podziwu. Estymy nie budzi też ani „bezalternatywna demokracja” niemiecka, ani protekcjonistyczne zapędy Francji, ze sceną polityczną wywróconą do góry nogami po ostatnich wyborach. UE jako wzorzec z Sèvres (mówiąc brukselskim żargonem „mocarstwo normatywne”) w