Hołd suwerennego państwa

1 sierpnia – rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego – od lat zbiera przeróżnych fascynatów „realpolitik”, jawnych i skrytych zwolenników oraz współpracowników Moskwy, specjalistów od pedagogiki wstydu, strasznych dziaduniów ze ZBoWiD, wychowanych jeszcze na plugawych plakatach o „zaplutych karłach reakcji”, specjalistów od alternatywnych wizji historii, podszytych dziwną fascynacją (hitlerowskimi) Niemcami. I tak dalej, i w ten deseń. Wszyscy oni za punkt honoru poczytują sobie obrzydzić nam początek sierpnia, czas zadumy i czci dla wielkości, tragizmu i dumy powstańczego zrywu. Ale to nie do nich należy ostatnie słowo. I to nie ich opowieść, na szczęście, jest dziś najważniejsza w oficjalnym, państwowym przekazie. Suwerenność potrzebna